In Memoriam John Mooibroek

In memoriam  John Mooibroek

23 mei 1945 - 8 januari 2026

Afgelopen donderdag overleed, op 80-jarige leeftijd, John Mooibroek, telg uit wat vooral in de jaren ’60 tot ’90 van de vorige eeuw bij uitstek dé ON-familie was. De naam Mooibroek stond haast synoniem met het Oranje Nassau uit die tijd. Ter illustratie: in het jubileumboek dat bij het 75-jarig bestaan werd uitgegeven staat een foto van ON 1 uit het seizoen ’66-’67. Daarin maar liefst 4 Mooibroeken, waaronder John. John werd lid op 1 juli 1955 (!), was dus maar liefst ruim 70 jaar lid van onze vereniging, en daarmee ontviel ons één van de oudste, en tevens langst nog levende leden.

Door Johan Lindemulder

Zoals met de meeste leden begon het voor John allemaal op het voetbalveld. Amper 10 jaar was hij toen hij lid werd. Dat was indertijd de jongste leeftijd waarop je lid kon worden. Er was geen E- en F-jeugd, laat staan een onder-7, -6, welpjes of iets dergelijks. Voetballen deed je eerst op straat, op een pleintje of een trapveldje. John doorliep de jeugdelftallen van ON, en maakte in 1965 zijn opwachting in de hoofdmacht. John speelde jaren als linksbuiten in het eerste, samen met klinkende namen als Johan Hoeksema, Frits Schuitema, Alje Terwal, Pier Leegsma, Hans Bolman, Jaap Meinema, Engel Antonides en Simon van Huis. En natuurlijk een rijtje Mooibroeken, waaronder broer Theo.

Mijn eerste herinneringen aan John dateren uit de 80-er jaren. John was toen bestuurslid met verantwoordelijkheid voor voetbalzaken. Als aanvoerder van ON 1 en lid van de spelersraad sprak ik hem regelmatig. Legendarisch vind ik nog steeds een gesprek kort na de oplevering van de (toen) nieuwe kleedkamers, ik meen in 1984. Die kleedkamers werden alleen ingezet op wedstrijddagen en bleven tijdens trainingsavonden hermetisch gesloten (want anders moest ook daar gestookt worden om te douchen). Wij vonden dat natuurlijk een slecht idee en Erik Mulder (ook lid van de spelersraad) sprak toen tegen John de gevleugelde woorden: ‘Dat doet me denken aan de man die een nieuwe auto koopt, maar hem voor de deur stil laat staan omdat hij geen zin heeft om er benzine in te gooien.’ Niet lang daarna gingen de kleedkamers ook voor trainingen open. Laten we zeggen, een fraai staaltje van de indertijd spreekwoordelijke ‘calvinistische’ zuinigheid met vlijt.

Dat bestuurslidmaatschap heeft John nog geruime tijd volgehouden tot in het midden van de jaren ’90. Dat was een periode waarin geleidelijk aan veel bestuursleden afhaakten en slechts enkelen het schip drijvende hielden. John was daar, plichtsgetrouw als hij was, één van. Hij bleef aan en hielp mee toen de ledenvergadering eind 1994 een commissie van goede diensten benoemde om een overgang naar een nieuw bestuur te faciliteren. Tijdens zijn bestuursperiode speelde Oranje Nassau continu op het hoogste landelijke niveau en waren tot 20 (!) seniorenteams actief. In die periode kwamen ook zeer belangrijke accommodatieverbeteringen tot stand: uitbreiding van de kleedaccommodatie met een volledig kleedgebouw, een grondige verbouwing van het clubgebouw én, last but not least, de bouw van de tribune.

Het zal niemand verbazen dat het ON-gen ook is overgegaan op zijn kinderen. Zoon Martijn droeg net als zijn vader vele jaren het trotse oranje shirt en dochter Marloes ‘scoorde’ haar partner Henry op de velden van Coendersborg.

John was in het dagelijks leven meester in het speciaal basisonderwijs. Hij was daar een betrouwbaar anker voor leerlingen. Verder stond hij bekend om zijn nauwkeurige voorbereiding van lessen en was voor zowel kinderen als collega’s een en al duidelijkheid. Eigenschappen die ik herken in de wijze waarop hij zijn bestuurstaken uitvoerde. Hij was na zijn pensionering ook nog een aantal jaren actief in de kluscommissie bij Oranje Nassau. Ik heb hem regelmatig gewapend met verf en kwast bezig gezien rond de kantine en de kleedkamers.

Een aantal jaren geleden moest John afscheid nemen van zijn vrouw Jolanda. Het leven alleen in Haren viel hem steeds zwaarder. John woonde sinds ongeveer een jaar in een verzorgingstehuis in Leiderdorp. Dat was niet alleen fijn omdat zijn kinderen daar in de buurt wonen, het was ook noodzakelijk omdat hij vanuit zijn huis in Haren wel eens vertrok zonder sleutel, zonder bekende bestemming, en ook zonder in staat te zijn de weg zelfstandig terug te vinden. In Leiderdorp genoot John tot het laatst van de bezoekjes van en uitstapjes met zijn kinderen en kleinkinderen.

Vanwege zijn grote verdiensten voor de vereniging is John begin deze eeuw benoemd tot Lid van Verdienste. En dat is geheel terecht.

Wij wensen Martijn en Marloes, hun partners, de kleinkinderen en de verdere familie alle kracht en sterkte toe om dit grote verlies te verwerken.

Hieronder nog de rouwkaart.